کتیبه«ان الحسین مصباح الهدی» طرح «چاپ‌سنگی» از طرح‌های چاپ‌سنگی اصیل الهام گرفته شده است. طراحی این کتیبه‌ها به‌دست  سید احمد باقریان و نگارگری آن‌ها با هنر استاد اسدالله فقیهی انجام شده‌ است. دو نگارگری در دوطرف کتیبه به‌تصویر کشیده شده است: حضرت علی‌اکبر و حضرت عباس در سمت راست کتیبه، عبارت «این حسین کیست که عالم همه دیوانۀ اوست» و در سمت چپ عبارت «این چه شمعی‌ است که جان‌ها همه پروانۀ اوست» به خط استاد زین‌العابدین اسماعیلی نوشته شده است. در میان کتیبه و بین دو نگارگری، عبارت «ان الحسین مصباح الهدی و سفینه النجاه» به‌خط استاد ناصر طاووسی نوشته شده است. بالای کتیبه، عبارت «من کان باذلاً فینا مهجته و موطناً على لقاء الله نفسه، فلیرحل معنا» و در پایین کتیبه، ترجمۀ آن نوشته شده است: «هرکس می‌خواهد جان خود را در راه ما بذل کند و خود را برای ملاقات با خدا آماده کرده است، با ما کوچ کند». در چهار طرف کتیبه، چهار سلام «السلام علی الحسین و علی علی بن الحسین و علی الاولاد الحسین وعلی الاصحاب الحسین» و در میان آن، اسامی مقدس «یا سجاد، یا عباس، یا رقیه، یا زینب، یا ام‌کلثوم، یا اباعبدالله، یا قاسم و یا رباب)» نقش بسته است. این اذکار به‌خط استادانۀ استاد ناصر طاووسی نوشته شده‌اند. تمام طرح‌ها و نوشته‌های این کتیبه به شیوه چاپ سابلیمیشن روی پارچۀ مخمل نقش گرفته است.

 پَرچَم یا دَرَفْش یا بیرق، نماد یک گروه، سازمان یا کشور است که بیشتر روی پارچه یا کاغذ به صورت رنگی درست می‌شود. در قدیم، پرچم نماد اتحاد و تمایز در جنگ‌ها به‌شمار می‌رفته‌است.

بر طبق منابع ترکیه‌ای واژه «پرچم» که به صورت وام‌واژه در ترکی عثمانی وجود داشته، واژه‌ای پارسی است که همان «پرچم» یا «پرچمنده» یا «برچم» یا «برچمنده» معنی می‌دهد و از «پر» (گونه قدیمی‌تر «بر»، به معنی «جلو» یا به معنی «روی»، «بالای») و فعل «چمیدن» به معنی «پیچ و خم خوردن» تشکیل شده‌است. درلغت‌نامه دهخدا جزء واژه‌های غیر پارسی دسته‌بندی نشده‌است، بعضی گفته‌اند این واژه ریشه خارجی دارد اما شواهدی در این باره در دست نیست. این واژه در آغاز به معنی دیگری بوده اما بعدها در پارسی ایران جای واژه ترکی «بیرق» را گرفته‌است:

و باز:… پرچم منگوله یا شرابهٔ ابریشمی، موی یا دم غژگاو را می‌گفتند که بر سر درفش و نیزه می‌بستند. این واژه با مرور زمان، به حکم اطلاق جزء بر کل، بر خود بیرق یا درفش نیز اطلاق شده و نخستین فرهنگستان ایران کاربرد آن را به همین معنی و به جای علم و بیرق تأیید کرده‌است. در گذشته به پرچم یا بیرقی که در جنگ‌ها استفاده می‌شده «درفش» می‌گفتند که آن هم از فعل «دِرَفشیدن» یا «دِرُوْشیدن» در گویش‌ها به معنی «نوعی لرزیدن» است. از دیگر واژه‌های بیگانه و عربی برای این واژه در زبان فارسی «عَلَمْ» می‌باشد.

پر واضح است که پرچم، به دلیل اینکه نماد همبستگی لشکر بوده، یکی از اهداف دشمن برای از بین بردن پرچم‌دار و به زمین انداختن پرچم برای تضعیف روحیه جنگاوری لشکر مقابل به‌شمار می‌رفته‌است. در بسیاری از جنگ‌ها یکی از منصب‌های مهم، «پرچم‌داری» بوده‌است چرا که پرچم نشانی از همبستگی در عمل و اتحاد در شعار بوده؛ به گونه‌ای که هر گاه پرچم از دست پرچم‌دار می‌افتاده، نوعی شکست و از هم گسیختگی برای لشکر به‌شمار می‌آمده‌است

در بین ایرانیان، پرچم به درفش کاویانی نیز شهرت داشته‌است. علت این نام‌گذاری آن بود که در ایران‌زمین خیزشی توسط «کاوه آهنگر» علیه پادشاه زمان خود «ضحّاک» پایه‌ریزی شد و او پیش‌بند کار خود را که از چرم سرخ‌رنگی بود، بر فراز چوبی قرار داد و قیام خود را آغاز کرد؛ و از آن پس به «درفش کاویانی» یعنی پرچم کاوه‌ای‌ها شهرت یافت؛ که بعدها به بسیاری ار بهترین جواهرات و سنگ‌های با ارزش زمان مزین شد و از درفش کاویانی در جنگ ایران و اعراب نیز در کتب تاریخی نامی به میان آمده‌است.

برای تهیه دیگر محصولات وارد شوید