کتاب حرمسرای قذافی0139

نقد و بررسی : کتاب حرمسرای قذافی

کتاب حرمسرای قذافی نوشته آنیک کوژان درباره یکی از بزرگترین دیکتاتور های جهان یعنی معمر قذافی است.این کتاب به دست بیژن اشتری ترجمه شده و توسط نشر ثالث منتشر شده است. کتاب توانسته جوایز زیادی را به نام خود کند.

معمر قدافی در یکی از پایگاه های خود که در آن نیز اقامت داشت حرمسرای بزرگی درست کرده بود به صورتی که در آن اقامتگاه اتاقهای بسیاری برای محبوس کردن دختران و زنان مورد پسند قذافی وجود داشت. آنیک کوژان در کتاب خود با افراد زیادی که مورد تجاوز جنسی قذافی قرار گرفته بودند صحبت کرده است. دختری که به خاطر برادرش تن به این کار داد،دختری 15 ساله که توسط مزدوران قذافی گزینش شده بود و …

طبق گفته یکی از شاهدین برای سیر شدن شهوت قذافی همبستر شدن با  چند نفر در طول روز نیز کافی نبود. و شهوت قذافی به مرز جنون رسیده بود، قذافی به حدی دیوانه شوت شده بود که حتی به پسران نوجوان نیز تجاوز کرده و رفتار های جنسی منزجر کننده ای از خود نشان داده بود.

اما سوال اینجاست آیا قذافی فقط بای شوت دست به چنین رفتاری می زده است؟ پاسخ خیر است.    قذافی برای تهدید کردن افراد خود همسر یا دختر آن فرد تجاوز میکرده یا برای اثبات قدرت خود به دیگران زنان و دختران آنها را برای مدت زمانی میخرده است.

برای تهیه دیگر محصولات و دیگر کتابها وارد شوید

در کتاب حرمسرای قذافی میخوانیم :

کلاس اول هنوز شروع نشده بود که یکی از معلم‌ها داخل شد و به من گفت مرا برای تقدیم دسته‌گل و هدایا به قائد اعظم انتخاب کرده‌اند.

من! همان دختر آرایشگاهی! همان دانش‌آموزی که همیشه او را دور از دیگر دانش‌آموزان نگه می‌داشتند!

کاملا یکه خورده بودم. اول چشم‌هایم از فرط تعجب گشاد شد، بعد از جایم بلند شدم، شاد و بشاش و آگاه از این‌که همه دخترهای کلاس دارند به من حسودی می‌کنند.

معلم‌ها مرا به اتاق بزرگی بردند که تعدادی دانش‌آموز دیگر هم که مثل من انتخاب شده بودند در آن‌جا حضور داشتند.

سپس به همه ما دستور دادند خیلی سریع یونیفورم‌هایمان را درآوریم و لباس سنتی لیبیایی بپوشیم.

لباس‌ها روی چوب‌لباسی‌ها حاضر و آماده بودند. پیرهن قرمز، شلوار قرمز، روسری و کلاه کوچکی که آن‌ها با نهایت دقت روی سرمان گذاشتند.

وای چقدر همه این‌ها هیجان‌انگیز بود! معلم‌ها با ریزبینی خاصی مراقب بودند لباس‌هایمان کاملا مرتب باشد و به هر چیز جزئی توجه نشان می‌دادند.

اگر طره موهای دانش‌آموزی فر خورده بود فورآ سشوار می‌آوردند تا آن را صاف بکنند. سنجاق روسری‌هایمان را چک می‌کردند مبادا معیوب باشند. پرسیدم: «بهتان التماس می‌کنم به من بگویید چگونه باید به قائد اعظم خوشامد بگویم! من باید چه کار کنم؟ آیا باید شعری یا جمله‌ای را از حفظ بخوانم؟» قلبم با سرعت صدها کیلومتر در ثانیه می‌زد و همزمان معلم‌ها به سختی کار می‌کردند تا ما خیلی خوب و معرکه به نظر بیاییم. حالا که به آن روز فکر می‌کنم، بره‌هایی را می‌بینم که در حال آماده شدن برای رفتن به سوی مسلخ بودند.